Koyunların döl zamanının yaklaşmakta olduğunun bir müjdecisi olan bu mutlu günde, çeşitli deyişlerle kendilerine müjdeler veren çobanlarına koyuncular,  maddi durumlarına göre,  çeşitli yiyecek ve giyecekler hediye ederler; bazı koyun sahipleri ve çoban ağaları da,  çobanları şerefine akşam ziyafeti hazırlayarak,  onlara ikramda bulunurlardı.

Yenilip,  içildikten sonra koyuncular,  çeşitli sohbetler ederlerken,  seçilen bir çoban sırtında kepeneği,  elinde çomağı ve daha önce hazırladığı,  adına Arap denilen kişi ile birlikte içeri girerdi.

Arap denilen,  ya çobanın on,  on beş yaşlarındaki oğlu veya yamağı, ya da seçtiği uygun birisidir. Çoban içeriye girmeden,  seçtiği kişiyi Arap’a benzetebilmek için,  yüzünü isle siyaha boyar; üzerine de,  Arabın ta boynuna kadar gelen,  büyükçe bir erkek şalvarı giydirir. Bu şalvarın uçkuru arabın boynundan büzgüleşmiştir. Elleri de şalvarın içinde kalan arabın boynunda,  bazı yerlerinde,  irili ufaklı koyun çanları vardır. Çanların daha fazla ses yapması için,  zıplayıp çırpınarak,  çobanın arkasından gelen Arap,  odaya girince ortaya ulu orta yatıverir. Koca kepeneği içinde çoban da çomağına  dayanarak,  yerde yatan arabın yanında durur ve sayayı saymaya başlar.

Saya sayılırken,  odada bulunanlardan uygun bir kişi,  her dörtlüğün sonunda “EYVALLAH” der ki bu söz,  çobanın saydıkları deyişlerin topluca tasdik edildiği anlamına gelir.

Çobanların saya sayması devam ederken,  yerde yatan ara sıra kımıldayarak çanlarını tıngırdatan, ağzı açık bir vaziyetteki arabın ağzına, herkes madeni para atar. Çobana da uygun bahşiş ve hediyeler verilir, ya da o sırada söz verilen bahşiş ve hediyeler ertesi gün toplanır.

Böylelikle, her yörenin,  her semtin ve her obanın çobanı,  bir veya birkaç akşam odaları,  koyuncu evlerini dolaşarak sayayı sayar. Arabın ağzına atılan para araba aittir. Törenlerde,  çoban için toplanan bahşiş ve hediyelerin biriktirilmesiyle ilgilenen semt delikanlıları da,  toplanan yiyeceklerden bir miktarını da alıkoyar. Bunlardan ileriki günler için akşam yemekleri hazırlatırlar. Bu yemekler,  çobanda dahil olmak üzere topluca  ve mahalle odasında yenilir. Yemeklerde sohbetler,  eğlenceli oyunlarda oynanmak suretiyle adeta bir bayram havası yaratılırdı.

Çobanın hakkını toplamak için,  koyun sahiplerini dolaşırken söyledikleri deyişlerden en meşhuru şudur: